Corazzini, tak samo jak i ja, był przekonany, że cała ta historia, ten nasz wypadek, był z góry przygotowany. Nie musiał się długo zastanawiać, by odgadnąć, kto jest autorem tego pomysłu. Zająłem się Jackstrawem. Kiedy zdjąłem z niego skafander, wystarczyło mi jedno spojrzenie, by zdać sobie sprawę, że na szczęście ręka jest tylko zwichnięta. Nawet nie westchnął głośniej ani nie zmienił wyrazu twarzy, kiedy mu ją nastawiałem. Gdy zakończyłem zabieg, uśmiechnął się. Czułem, iż odetchnął z ulgą, gdy uświadomił sobie, że znów będę mógł na niego liczyć. Podszedłem do Heleny Fleming. Siedziała na saniach i ciągle drżała. Pani Dandsby–Gregg i Margaret Ross robiły wszystko, co tylko mogły, aby ją uspokoić. Pomyślałem, że chyba po raz pierwszy w życiu pani Dandsby–Gregg próbuje komuś pomóc, i to komuś dużo od niej… gorszemu. Miała pani szczęście, drogie dziecko odezwałem się do Heleny. A teraz już wszystko dobrze… Czy nie złamała sobie pani czegoś? Próbowałem mówić do niej w sposób żartobliwy. Nie, doktorze Mason. Westchnęła przeciągle. Nie wiem, jak mam panu dziękować. Panu i panu Nielsenowi… Niech pani nawet nie próbuje odpowiedziałem. Kto panią popchnął? Co? spytała, przyglądając mi się uważnie.

(Reklama: Hotel Lublin , Sprężarki ,imprezy )